Carat – karat, jednostka masy,
Color – kolor,
Clarity – czystość,
Cut – szlif.
Waga brylantów podawana jest w karatach a nie gramach. Jeden karat to dokładnie 0.2 grama lub inaczej 200 miligramów.
Wartość brylantu rośnie wraz z ich masą, ale jeden duży brylant jest warty więcej niż suma małych brylantów o tej samej masie, gdyż duże brylanty występują znacznie rzadziej.
Ocena barwy brylantu wykonywana jest w alfabetycznej skali od D do Z. Najcenniejsze i najrzadsze są idealnie bezbarwne brylanty oznaczane literą D, a kolejnymi literami oznacza się rosnącą intensywność żółtego odcienia, która zmniejsza wartość brylantu
Czystość
Brylant jak każdy naturalny kamień zazwyczaj posiada pewne niewielkie defekty:
inkluzje, czyli wady wewnętrzne w postaci np. pęknięć wpływających na przepływ światła przez brylant,
skazy, czyli wady na powierzchni brylantu.
Im mniej wad ma brylant tym jest cenniejszy, a do oceny jego czystości służy wielostopniowa skala:
wady niewidoczne gołym okiem, ale widoczne pod lupą z 10-krotnym przybliżeniem:
FL – Flawless – idealny brylant bez inkluzji i skaz,
IFL – Internally Flawless – brylant bez inkluzji, dopuszczalne drobne niedoskonałości zewnętrznej powierzchni,
VVS1 i VVS2 – Very, Very Small Inclusions – bardzo bardzo małe inkluzje, oznaczenie 1 lub 2 mówi o tym czy są położone w przedniej centralnej części czy nie,
VS1 i VS2 – Very Small Inclusions – bardzo małe inkluzje,
SI1 i SI2 – Small Inclusions – małe inkluzje, dobry kompromis pomiędzy ceną a jakością, najpopularniejsze w Polsce.
wady widoczne gołym okiem – P1, P2, P3 – najniższa klasa brylantów, defekty są widoczne już dla laika.
Piękno brylantu to w dużej mierze magia brylancji, czyli efektu świetlnego związanego z odbiciami światła wewnątrz kamienia. Dla uzyskania tego efektu kamieniowi nadaje się odpowiedni szlif, czyli w dużym uproszczeniu kształt.
Istnieje wiele rodzajów szlifów kamieni naturalnych, natomiast podchodząc ściśle do tematu, brylantem można nazwać jedynie diament któremu nadano okrągły szlif brylantowy. Obecna postać tego szlifu została stworzona w 1919 roku przez żydowskiego matematyka i szlifierza Marcela Tolkovsky’ego, który wyznaczył idealny kształt brylantu i to że musi się składać z minimum 57 płaszczyzn (56 fasetek po bokach i tafla na środku).
Jakość wykonania szlifu zależy od zachowania przez szlifierza odpowiednich proporcji i precyzji wykonania. Ocenia się ją w skali:
excellent – doskonała,
very good – bardzo dobra,
good – dobra,
fair – średnia,
poor – słaba.
